Grýlukvæði

Songwriter: Jóhann Helgason

Lyricist: Jóhannes úr Kötlum

Grýla hét tröllkerling
leið og ljót,
með ferlega hönd
og haltan fót.
Í hömrunum bjó hún
og horfði yfir sveit,
var stundum mögur
og stundum feit.

Á börnunum valt það,
hvað Grýla átti gott,
og hvort hún fékk mat
í sinn poka og sinn pott.
Ef góð voru börnin
var Grýla svöng,
og raulaði ófagran
sultarsöng.

Ef slæm voru börnin
varð Grýla glöð,
og fálmaði í pokann sinn
fingrahröð.
Og skálmaði úr hamrinum
heldur gleið,
og óð inn í bæina
– beina leið.

Þar tók hún hin óþekku
angaskinn,
og potaði þeim
nið´r í pokann sinn.
Og heim til sín aftur
svo hélt hún fljótt,
– undir pottinum fuðraði
fram á nótt.

Um annað, sem gerðist þar,
enginn veit,
– en Grýla varð samstundis
södd og feit.
Hún hló, svo að nötraði
hamarinn,
og kyssti hann
Leppalúða sinn.

Svo var það eitt sinn
um einhver jól,
að börnin fengu
buxur og kjól.
Og þau voru öll
svo undurgóð,
að Grýla varð hrædd
og hissa stóð.

En við þetta lengi
lengi sat.
Í fjórtán daga
hún fékk ei mat.
Þá varð hún svo mikið
veslings hró,
að loksins í bólið
hún lagðist – og dó.

En Leppalúði
við bólið beið,
– og síðan fór hann
þá sömu leið.
Nú íslenzku börnin
þess eins ég bið,
að þau láti ekki hjúin
lifna við.